RSS
 

Boe! Boe!

16 Jun

Ik mag nog steeds niet werken van ‘t UWV. Maar vooralsnog heeft niemand me verboden om mooie dingen voor aardige mensen te maken. Zelfs niet om lelijke dingen voor naar volk te fabriceren, maar dat doe ik natuurlijk niet, er zijn grenzen aan mijn hobbyisme.

Zo komt het dat ik ineens weer flink wat uurtjes in de weidse 1m2 van mijn naaiatelier rondsprong. Er ligt hier nu van alles af te wezen, maar ‘t is allemaal verjaardags- en andere feestelijke dingetjes, en het embargo daarop vervalt pas als het feestje geweest en het cadeau gegeven is. Die krijg je dus binnenkort te zien. Ja hee, wees blij dat er weer eens wat te zien valt, ja.

Als cliffhanger dan alvast het Toprompertje voor Puck, een pasgeboren meisje met een mamma die van koeien houdt. Als zij maar geen Boe roept als ze deze krijgt.

Puck de koe

Ja, eh, vage foto. Wie niet werkt, zal ook geen fatsoenlijke camera bezitten, zei de profeet al.

 

 

 
Zeg het eens!

Geplaatst op 16-06-2014.

 

Familiebedrijf

05 May

Het Topmanneke, dat weet u, is onmisbaar onderdeel in de Toplap-machinerie. Hij levert ideeën en shirtillustraties, helpt kiezen qua kleuren in lapjes en garen, vindt slingerende spelden terug en bedient op gezette tijden het gaspedaal van ‘t machien. Kortom: ‘t werd tijd voor het echte werk. En nou kwam ik onlangs thuis van de Jan Sikkes – waar ik voor iets heel anders was. Ik kwam terug met van alles behalve dat andere, kent u dat? – met onder meer een uitermate appetijtelijk katoentje met een wereldkaart en zeemansdingen. Topmanneke, in zijn vrije tijd piraat, zag er meteen een kussen in, voor op zijn zolder, om tegenaan te zitten als ie een boek op zijn bed leest. En met inachtneming van de meivakantie zei ik: prima, mag je zelf maken.

En we zetten een kratje onder het naaipedaal in het Immense Atelier – mijn benen zijn voorlópig nog iets langer dan de zijne -, schakelden de strijkbout vast in en zochten een oud laken en de zak met Pluis. Want u weet: als wij in huize Toplapje iets zelf maken, dan maken we ‘t ook zélf. From scratch. Bovendien kun je je eerste steken mooi oefenen op zo’n binnenkussen, dat ziet later niemand, en dan weet je ook meteen dat een deftig winkelkussen ook gewoon niks anders is dan een vierkant zakje pluis.

(En nee, we hielden geen kussengevecht onder ‘t vullen. Was wel leuk geweest maar pluis tussen de schone was uit stofzuigen is dan weer níet mijn hobby.)

Topmanneke mat, knipte en scheurde, streek en stikte en binnen een paar naden leek het alsof hij nooit anders had gedaan. ‘Doen we er ook zo’n merkje met Toplapje op straks?’
‘Hm, zullen we een merkje met je eigen naam doen?’
‘Jaaaa.’

Letters borduren ging ook al zo Top.

En toen het grote lapje aftekenen, knippen, strijken, zomen, stikken, zigzaggen tot een coele hoes. Waar het binnenkussen ook nog eens psies in paste. En Topman zelf bijna helemaal psies.

Dus vanaf nu moet ik bij alles wat ik zelf aan kunststukken naai, denken: dat kan mijn zoon van zes ook.

 

 

 

 

 

 
Zeg het eens!

Geplaatst op 05-05-2014.

 

Wat ik wél heb gedaan

01 May

Ik heb een verschil ontdekt, mensen, tussen mij en eh, nou jullie, De Mensen. Als De Mensen zeggen ‘ik ben aan het klussen in mijn huis’, dan bedoelen ze ‘ik ben de muren aan ‘t verven en wat lampjes aan het ophangen’.

Wist ik niet. Ik dacht dat verven en ophangen Verhuizen heette. En dat Klussen al het andere was, datgene waardoor je de hele tijd in gescheurde kleren en verzaagseld haar hijgend bij school komt aanrennen omdat de schooldag alweer voorbij was terwijl jij nog in gevecht was met een steunbalk. Ofzo.

Ik dacht dat klussen ongeveer als volgt moest. Dat het er eerst zo uitziet, met beton en kastjes van watdoendiedaar.

Keuken bij aanvang

Net of er al iets te zitten viel, die stoelen.

En dat je dan eerst samen met een hulpvaardige dorpsgenoot (Reinder! Dank! Dank!) die kastjes eruitbeukt en op een handiger plek hangt. En dan, – als je de muren eerst eens een ánder uitzinnig kleurtje hebt gegeven (Jan! Mounet! Dank!) – de schutting uit je oude huis naar je nieuwe erf sleept en het op een zagen, schroeven en lakken zet; máár eerst op een schrobben en schuren. Want vijftien jaar schutting, dat heeft een dikke laag groene algen, mén. Maar dat je dan een week of wat later dit hebt:

Keuken na verbouwing

En dat de buren dan komen vragen ‘het is toch een húúrhuis?’, zodat je begint te vermoeden dat ‘t wel een tandje minder zou kunnen, en ook dat ze je decoupeerzaag misschien een klein beetje beginnen te haten. Je had immers ook eerst nog even een grenen vloertje gelegd in de huiskamer.

Nou, en dat je dan om je heen kijkt wat je éigenlijk van plan was. O ja. Je hebt een zoon, en die krijgt zijn eigen kamer, en die kamer is hoog. Hoog als in viereneenhalve meter van hoogste punt tot vloer. En dat je dan even niet hebt nagedacht en die jongen beloofd hebt dat daar natuurlijk een zolder in komt, met een lift en een trap en een brandweerpaal.

Zoldertrap en want

Die paal en die lift zijn voorlopig (!) vergoelijkt door een heus piratenklimwant. Maar het trapje kwam er wél, want kindjelief krijgt een bed op zolder, waar hij af en toe zelfs in slaapt, en moeders gaat ech nie met haar hoogtevrees in dat want klimmen om een boekje voor te lezen of in schone lakens te voorzien.

En hoe het er daar boven dan uitziet? Nou, eh, kijk maar even rond.

Duizelig? Ja, ik ook, ‘t is best hoog. Maar ook érg gezellig, vooral als het onweert vlak boven je hoofd.

En dat je dan denkt dat ‘t nu wel klaar is, maar dat dat Topmanneke eigenlijk eindelijk wel eens een fatsoenlijke klerenkast mag. En dat de schroeven je inmiddels wel de neus uitkomen, zodat je je spaarsaldo checkt en een dagje op Ikea.nl en Blankhoutenmeubelhuis.nl rondtuft. De eerste heeft niets wat heel Nederland niet ook heeft, de tweede levert ongeschilderde bouwpakketten à raison van vierhonderd euro per kast.

Dus denk je: als Berend van de plaatselijke Formido gewoon wat mdf voor me op maat zaagt, heb ik ook een bouwpakket à veel meer raisonable.

Kledingkast

Schroefjes, verfje, nóg een verfje en nóg een – zodat je opnieuw leert dat men gewoon nooit moet besparen op lakverf -, en dan kan Topmanneke zijn kleren, verkleedkisten en muziekspeelgoed ook fatsoenlijk kwijt.

Nou. Inmiddels maak je plannen voor een nieuw bedrijf: TopLatje.nl, maar je weet nog niet hoor, dat gezaag de hele tijd maakt zo’n lawáái.

(Je begrijpt inmiddels historischerwijs waarom vrouwen vanouds met lapjes en draadjes werken, en mannen met planken. Borduren en stikken en breien kan binnen, als de kinderen slapen of spelen, en ‘t geeft niet zo’n t@#$#zooi in je hele huis. Die mannen van vroeger, die doken gewoon de schuur in met hun afkortzaag, terwijl er thuis op de kinderen werd gepast, door iemand met een haakwerk.)

(Je blijft je alleen afvragen waarom werkelijk iedere man anno 2014 nog altijd heel zenuwachtig wordt van een vrouw met een boormachine. Moet ik dat freudiaans zien, heren, of schuilen er daadwerkelijk mij nog onbekende gevaren in het hanteren van zwaar gereedschap indien men niet over de vereiste geslachtskenmerken beschikt?)

Waar was ik. O ja, lapjes. Bij verhuizen – niet klussen – hoort ook gordijnen. Daarom heb ik het grootste deel van mijn leven totnutoe gedacht dat ik niet kon naaien. (Hm. Na de vorige alinea klinkt die zin ineens wat, eh.) Gordijnen zijn tegelijk saai en moeilijk – waarmee ze ook een soort unicum zijn. De meeste moeilijke dingen zijn alleen al daardoor niet saai. Waar was ik. O ja, gordijnen, moesten er toch komen. Lapjesmarkt, linnen-katoen, met gezellige on-hysterische streepjes. Ik noem ze toch, want ik heb er twee volle maanden tegenaan gehikt om ze te plooien en zomen. Klusje van niks uiteindelijk.

Zo, die hangt  (‘t was net na Pasen).

En dat je dat naaimachien ook ergens moet neerzetten en er meteen maar een Naaiatelier-op-de-vierkante-meter van maakt.

Naaiatelier

Knuskes, wa?

En dat je dan, na twee maanden de hele tijd maar dóór boren, denkt: en nu maak ik iets wat ik kan optillen, waar ik niet in kan klimmen en wat in een dag klaar is.

Wiebelkrukje

Dus dan verzin je: de paddestoelewiebelnaaikruk!

En dat die dan perfect blijkt te zitten. Zodat je langdurig wilt blíjven zitten om eindelijk eens uit te blazen.

En dat dan je zoon zegt: zo’n krukje wil ik ook wel. Maak je er morgen eentje in mijn maat?

Natuurlijk, jongen.

 

 
5 reacties

Geplaatst op 01-05-2014.

 

Tekst en uitleg

25 Apr

O, hallo. Ja eh, u weet, de winkel mag officieel niet bestaan. En toen verhuisden het naaimachien en ik en het Topmanneke ook nog. Naar één grasveld verderop, maar u dacht toch niet dat dat helpt. Vertel ik nog wel eens. Dus lapjes, nou ja, het kwam er niet zo heel vreselijk erg van, eigenlijk. Wel heb ik nu de beschikking over een heus Naai Atelier van een hele vierkante meter (anderen noemen het een inbouwkast), zodat er toch af en toe weer wat gestikt dient. Gelukkig zijn er af en toe kindertjes jarig.

Shirt en ontwerp met ambulance

Mark bijvoorbeeld. Vlak voor ziijn feestje brak hij ook nog zijn been, de bofkont. Topmanneke tekende dus fluks een ambulance, die met gillende sirenes en toepasselijke nummerborden op een shirt belandde.

Shirt met ambulance op Topmodel

En zo ziet dat er dan uit op ons Topmodel. (hij heeft inmiddels al bijna weer tanden, dank u)

 

Superheldenshirts

En toen gaf Rinse zijn Superheldenfeest. Daar hoorden superheldenshirts bij. Voor PartyMan zelf – die met de sterretjes -, voor A-man, zijn grote broer, en natuurlijk voor TopMan, die een gouden knoop op zijn R wenste.

Dichtbijmij.nl

Waarna ikzelf toch ook wel weer eens een nieuw hansopje behoefde. Leuke site, dat Dichtbijmij, trouwens.

 

 

 
Zeg het eens!

Geplaatst op 25-04-2014.

 

Tas Toe

23 Dec

Mens, ik loop achter. Ik ben allang niet jarig meer, voorlopig althans, en jullie hebben mijn tas nog niet eens gezien. Terwijl, ik ben er toch zo druk mee geweest. Knutselstress voor je eigen cadeau, dan doe je iets niet goed, verzuchtte ik, en naaide nog wat lapjes leer aan elkaar. Het shirt van vorig jaar diende immers wel een waardig vervolg te krijgen.

Tas met applicatie 41

Als je mijn nieuwe leeftijd niet kunt lezen is het niet zo héél erg.

Die lapjes zijn lapjes leer, uit een vuilniszak vol voorheen-lelijkebankbekleding die de juf van mijn zoon uit het voorraadhok van school opdiepte en opgelucht aan mij overdroeg. Wat zou het mooi zijn als het er precies 41 waren, ook, die lapjes, maar ik raak de tel steeds kwijt eigenlijk.

De boven-en-binnenkant zijn een gordijnstaal met bloemetjes enzo, ook gekregen, de ritsen had ik nog, de hengsels waren eerst een riem, de sleutelhanger zat aan zo’n reclame-sleutelomjenekhangding en zo was ik weer lekker budget- en klimaatneutraal bezig. Hieperdepiep voor mij, dan maar.

Tas achterkant Het Gaat Door

Ja want vorig jaar is het begonnen, dus (ja ik leg ‘t nog maar eens uit)

 

 
Zeg het eens!

Geplaatst op 23-12-2013.

 

Er zat een paard in z’n schoen

27 Nov

Een heus Sokpaard. Gemaakt van sokken die ik daags tevoren samen met Topmanneke kocht. Hij vroeg zich niet af waarom moeders ineens witte sokken nodig had. En ook niet waarom ze ‘s avonds knopen had zitten uitzoeken, en leren bandjes. En al helemaal niet waarom die stok wel erg leek op onze ouwe mop. Zelfs niet waarom we ‘s morgens zelf nog teugels en een zadel zaten te knutselen. Die Knutselpiet zal het wel erg druk hebben, immers.

Terwijl ik hem nota bene heb uitgelegd hoe het zit, met verklede meneren en mevrouwen en wie de Naaipiet eigenlijk is. Onwrikbaar, zulk geloof.

 

 

 
Zeg het eens!

Geplaatst op 27-11-2013.

 

Waterjuffer met watermanneke

04 Oct

Dus ik zeg tegen die buurvrouw met die BabyBøngel, u weet wel, zo’n zak waarin je baby voor je uit bungelt met een vage blik van ‘we zijn er vast al bijna’,  dus ik wijs naar de leenbaby in de doek op mijn rug, ik zeg, ‘dit zit veel lekkerder hoor’. O, zegt ze, doe mij er ook zo een dan.

En zo kwam het dat Leen weer eens uitgeLeend raakte, en zo kwam het dat ze mij al snel verzocht om een doek voor zichzelf. Maar dan wel met gespen, want haar man moest er ook mee. En dan een zwarte, met een libelle.

Nou maak ik eigenlijk nooit twee keer dezelfde doek. Maar stiekem had ik nog wel een wat zwart draaglapwerk over (pardon : een coupon Hoppediz Kaapstad), precies genoeg voor een Klikdoek. En dan maakten we er deze keer een waterjuffer van, da’s immers héél iets anders. Met gaas en zijde als vleugels. Een een batikstofje als lijf, en die stof dan ook voor de schouderbanden. Leuk om er weer in te komen, zeg maar. Lekker, wel. Ik hoop op meer Bøngelende Buurvrouwen.

Libelle

Topmanneke (1,27 m en 25 kg) wilde wel even testen. En toen waren we samen een libelle. Of eigenlijk, een Waterjuffer, met een Watermannetje achterop. En daar dan weer die geborduurde juffer achter. Zo hee. Ziet u ze al vliegen?

 

 

 
Zeg het eens!

Geplaatst op 04-10-2013.

 

‘t Is bal

07 Sep
Voetbalshirt

Maar vanmorgen had onze huis-indiaan iets anders te doen. Zoals u weet, gaan jongens in een dorp altijd allemaal op voetbal. Bij ons op ‘t dorp zelfs kleuterjongetjes. Dan heet het Draakjesvoetbal. Topmanneke bewees dat hij inmiddels volstrekt geïntegreerd is door niets liever te willen dan ook op voetbal. Vanmorgen ging het van start. Natuurlijk passend gekleed in voetbal-shirt: een shirt met een voetbal.

 

 
Zeg het eens!

Geplaatst op 07-09-2013.

 

Oewoewoewoewoe

06 Sep

Topmanneke inspecteerde zijn verkleedkisten (meervoud, ja) en dolf een indianentooi op. Een kartonnen, zelfgeknutseld op het indianenfeestje van vriendje J. Hm. Dat kon beter, textieler. Aan het werk, moeders.

En moeders aan het werk, want zo gaat dat hier. Hij mocht wel helpen deze keer. Franje knippen, en borduursels op de biezen tekenen. En gisteren vonden we samen nog de sporen van een noodlottig gevecht tussen eend en roofdier aan de slootkant. Het waren niet onze katten, want de eend heeft niet gewonnen. Zodat wij wat veertjes konden meenemen voor de finishing touch.

Dus daar stond ie vanmiddag in de keuken, Opperhoofd Roemruchte Wolf, zijn strijdkreet te oefenen.

Indiaan

Noot voor de draagdoekmaffia: die hoofdband, die kent u wel, dames. Vond ik leuk, om een stukje van een doek die Inka heet te gebruiken.

Kun je ‘t wel zien zo? Wacht, hier nog even een plaatje van jak, broek, verenketting en hoofdband (met verwisselbareverensysteem).

Indianenpak

Indianenpak

 
Zeg het eens!

Geplaatst op 06-09-2013.

 

Knutselgod stuurt kast

10 Aug

Kijk, ik zat qua computer nog altijd met de voorheen-laptop aan de keukentafel. En hoe gezellig het ook is om te werken aan je eettafel, het is veel minder gezellig om te eten aan je werktafel. Van de week onweerde het ‘s nachts dat de ruiten ervan rinkelden. En wat doe je dan, dan ga je dingen verzinnen. Een budgetneutraal bureau van die berg schuttingplanken bijvoorbeeld, dat kon best. O, ik had het helemaal voor elkaar die nacht. Of het mooi zou worden, ach dat zagen we wel na het zagen, en wij armoedzaaiers moeten niet al te kritisch zijn, zelfs niet op eigen werk. De volgende middag zou ik meteen beginnen. Maar! Het hoefde allemaal niet! Want:

Ik bracht Topmanneke uit spelen en reed al schroefmoedverzamelend  mijn woonerf over. En moet je nou kijken wat daar stond, met een papiertje ‘GRATIS MEENEMEN’ erop geplakt.

Kast voorheen

Een degelijke grenen voorheen-tv-kast, door zijn vorige baasje al voorzien van toetsenbordonderschuifplank. Nou, die heb ik meteen maar mee naar huis genomen. Althans, baasje wilde ‘m wel even in mijn voortuin komen zetten, zodat ik onverwijld aan het slopen en schrobben kon. O ja: baasje werkt bij visboer Van der Veen. Koopt allen uw zoute haringen daar, in de kraam naast de C1000 bij ons op ‘t dorp.

Er is een knutselgod, ik weet het nu zeker. Zodra ik al te drieste plannen maak, zet Zij gewoon iets beters midden in ‘t pad. ‘Hier joh, hier heb je een oplossing, en nou niet meer van die gekke dingen verzinnen hoor.’

En ik had nog verf van iemand, en een buurvrouw had nog wat kekke behangetjes die ik wel mocht hebben, en een plakplasticje en een lapje voor een prikbord waren ook nog wel ergens.

Kast nadien, geverfd

Nou en toen werd ‘t zo. Van buiten.

En hij kan ook open en dan zie je dit:

Kast klaar, open

Kek werkplekje, niet? Kost niks!

Nu moet ik maar een boek gaan schrijven ofzo. Anders hejje d’r nóg niks an.

 

 

 
Zeg het eens!

Geplaatst op 10-08-2013.