Soms heb ik van die ideeën dat je denkt, doe dat nou niet. Maar dan doe ik het toch, eigenwijs gek mens dat ik er mij eentje ben, nou jongens, zwéét in grote druppels op mijn rug, maar als de mist opklaart van mijn beslagen bril, kijk ik ernaar en denk: en toch was het een goed idee.

Een tas van dertig stukjes rafelige draagdoekstof. En dat daar dan een gekko overheen kruipt. Met twintig tenen allemaal apart te borduren. Doen! Meteen!

Wat is er leuker dan een gekko? Een gekko met nog twee babygekkootjes op de achterkant! Die gezellig naar mams op de voorklep toe kruipen!
Hoe kwam dat: Marisa wilde een groene tas. Of een paarse of toch roze? Nou ja, kon ik iets met die stukken Didymos-draagdoek die ze nog had liggen? Stel dat soort vragen dan ook niet. Of doe maar wel, eigenlijk. Anders ga ik me maar vervelen ook.
(voor de oplettende doekennerds: jahaa dat stukje Girasol met die strepen heb ik er zelf bij gedaan. En dat is nu echt op)