Toplapje

Haar kinderen heten O en M (met nog wat letters daarna hoor) en of ik daar iets mee kon doen. En ze zocht een lapje uit dat van zichzelf al lekker uitzinnig was, zodat ik die O en die M daar als zoekplaatje overheen kon doen. Resultaat: een tas om uren naar te kijken.Wie weet wat je dan allemaal ziet.

 

Weet je nog? Dat ik riep dat de Toplaptas, de enige echte Draag-tas dus, maar ook zeer geschikt als gewone schoudertas waar eindelijk eens wél al je spullen in kunnen, die Toplaptas dus, dat die nog wat Topper Opgelapt zou worden?

Jenna was wel nieuwsgierig hoe dat eruit zou zien. Ze stuurde me een klein draagdoekje en zei: doe maar knippen en naaien en een draagplaatje erop. Nou, die had ik nog. Voilà Jenna, je hebt de primeur.

‘De koningin!’, riep Topmanneke toen hij deze tas zag. Ze is gemaakt van een stukje uit een Symphuo- draagdoek, en blijkbaar roept Symphuo sprookjesachtige associaties op – althans bij mij, ik teken ze zelf immers. Eerder maakte ik al een elfje van dezelfde doek >>.

 

Hare Majesteit zit op de laatste Toplaptas voor de zomervakantie. Vanaf 5 augustus staat het machien een paar weken uit. Maar eerst zwaaien we Hare Majesteit nog even uit, ze gaat op reis, naar Wendy.

(ja sorry, ik moest zo lang nadenken over ‘eruit halen’ en ‘er inzit’ of andersom dat ik het maar allemaal aan elkaar heb geschreven)

Eh hallo, ja alweer een tas. De wachtlijst is bijna ingelopen, uw Topvrouw mag al bijna op vakantie, maar eerst stortte ze zich nog even op de tas van Joyce. Zij op haar beurt koos een zilvergrijs lapje dat ik ook nog in het rood had. Op de klep knipte ik daar op twee plekken uit wat erin zat, zodat je op die plekken leuk het binnenste lapje kunt zien. Nou en verder, je kent ‘t wel. Lange knoopbanden, extra binnenvak, Joyce kan op stap met al haar spullen. En haar kind, natuurlijk, het is en blijft een Draagtas.

In de vlinderkas van de plaatselijke dierentuin zoeken we altijd even de grote blauwe vlinders op, Topmanneke en ik. Je zou zeggen: geen kunst. Blauwe vleugels van tien bij vijftien centimeter tussen de kleine groene blaadjes van de bomen die er staan, die zie je zo. Valt tegen. We zien ze nooit.