Nou toen was ie dus vier, dat Topmanneke van mij. En dat is een week hard werken voor een zelfbenoemd beroepsuitsloofzelfmaakmamma, kan ik u vertellen. Nu Topmanneke innig tevreden is gaan slapen, dromend van zijn cadeautjes en nadenkend of hij al wel naar school durft, zijn de thee en de restanten chocoladetaart voorlopig het laatste dat ik zelf maak.
Het feestvarken ontwierp zelf zijn shirt, zoals altijd. Hij bestelde er een prinses op. Toen heb ik die ridder er maar bij gepraat, want hij zocht ook al een roze-paars lapje uit voor zijn verjaarsbroek, en in combinatie met zo’n op-de-groei-shirt-is-dat-nou-een-jurkje met alleen een roze prinses zou niemand meer geloven dat het hier echt een topmanneke betrof.
Die verkleedkleren, die ken je al (op de kok, de koning en de ridder na dan, wie weet volgen er nog wel foto’s, ja, wie weet). Maar ze hebben nu allemaal hun eigen zakje in de grote schatkist ipv allemaal een plekje in een knoedel ergens op de vloer of achter de bank of tussen de pannen ofzo. Ja hee, ik mag zelf ook wel iets hebben aan zo’n cadeau.
Nu moet deze verwende kleuter alleen nog een schooltas, maar dat kan wachten want wat dacht u, ook hij beschikt inmiddels over een aardige tassenstash dus die schoolbeker en die banaan krijgt ie heus wel mee, maandag.
En dan trekken we volgende week (ja zo voorlopig is dat ‘voorlopig’ uit de eerste zin) wel weer eens wat dingen voor jou en jou en jou vanonder het machien. Best wel weer zin in. Maar nu thee. En meer taart.

