Op zondagmorgen mag Topmanneke mee met zijn vader, de Topman (die woont bij ons op zolder, vandaar de naam). Die houdt er een akelige hobby op na, wat Topmanneke natuurlijk bere-interessant vindt.
Vanmorgen toen ze terugkwamen, stormde hij dus opgetogen mijn armen in: “Mamma! Hele grote brasem gevangen!” Ik heb veel liever dat ie vogelt dan dat ie vist, maar ja, misgun twee van die mannen maar eens hun opgetogenheid.
Zwemtas voor Benjamin. Het is er weer voor, tenslotte.
Moet je nou eens kijken achter die tulp!
Wij bij het pleintje krijgen elk jaar een zak bloembollen en tuinaarde van het stadsdeel. Die poten we dan gezellig met alle kindjes in de herfst.
Nou ja, ‘we’. Topmannetje en ik arriveren op zo’n dag steeds pas als er geen bollen meer zijn maar nog wel warme chocomel. Maar toch mogen we op zonnige zondagen fijn spelen tussen de feestelijk bloeiende perkjes en mag ik hem het verschil tussen een tulp en een blauw druifje leren.
Ik denk nog, wat kriebelt daar in mijn nek?
Hm? O, dat is Arie, het aardvarken. Morgen verhuist ie naar Nijmegen maar vandaag mocht hij op het plein, terwijl Topmannetje buurvrouw M mocht helpen bij het wieden en sproeien en ik ijverig de zaterdagkrant las. Vond ie leuk, Arie.
Topmannetje (3) ziet geduldig aan hoe zijn mamma dagelijks mooie dingen voor andere kindjes maakt. En als het hem te gek wordt, heeft hij een simpele oplossing: hij bestelt zelf wat.
Zo moest hij een nieuwe tas, want de olifantentas is tragischerwijs verslonden door onze huismuizen (o Jesse, kom terug). Hij zocht een groen lapje uit en verklaarde: “Krokodillentas!”
Komt voor de bakker, jongen.
En dan blijkt dat je in anderhalf jaar best iets leert. Om tien uur kwam de bestelling, om vijf over tien had ik een schets, om half een was de complete krokotas af. Daar zou ik toen ik de naaimachien net had, toch zeker een week over hebben wakkergelegen.
En mamaLoek, kom eens een draagdoek voor Loek lenen. Alleen al om 't rijm.
Trui was vroeger een trui. Maar het meisje van de trui groeide uit Trui.
En nu is Trui een pauw. En ik weet ook wel dat meisjespauwen niet van die opschepstaarten hebben. Maar ooit een jongetjespauw met roze hartjes gezien? Nou dan.
Staart neer...
En hop! Staart op!
Op een dag zat de beer gezellig met zijn voetjes in het water de relativiteitstheorie door te nemen met zijn buurman de aap.
Er knabbelde iets aan zijn tenen...
Net op tijd wist hij zich in veiligheid te brengen.
“Mamma tom je tijten”, hoorde hij het olifantje roepen,
"Ikke Tartan!"
Plons!
Aaahhoewaaaaaaaah! Plons!
Alle dieren renden naar de rivier. Ze keken elkaar aan. Wie van hen zou olifantje Tarzan durven redden?
Bij Annelies thuis weten ze binnenkort hoe dit verhaal afloopt. Of een ander verhaal. Aahoewaa!
In Artis gaan Topmannetje en ik altijd even langs de stokstaartjes. Dat is niet zo moeilijk, want ze zijn overal. Ze houden bijvoorbeeld ook het hok van de gorilla’s schoon en die zeggen we ook altijd gedag.
Maar eigenlijk zijn het rotbeesten, weet je dat wel? Als je ze probeert na te maken. Poging 1 verdween al voor vulling in ‘t vullis wegens hopeloos. Nummer twee was een soort alien. Stokstaartje drie, nou ja, die heeft in elk geval nog bloemetjes.
Ik noem 'm Pieter, als hoogbejaarde literatuurverwijzing. Pieter Stokstaart uit de Camera Obscura. Nou ja, laat maar.
Je zal maar otter zijn en bij mijin huis geboren. Op twee hoog. Dan kun je alleen maar dromen van de vijver van de benedenburen. Hopelijk heeft hij straks bij zijn adoptiemoeder een beter leven.
Ik-durf-wel-ik-durf-wel-ik-durf-heus-wel-te-duiken
Wilt u uw giraf uit mijn vetplant halen?
En hebt u mijn rode laarsjes ergens gezien?
![](http://lh6.ggpht.com/_qi3s3yoPwGo/TEFW8LwMBUI/AAAAAAAAB2w/wjqloS2Qu7g/s128/P7170143.JPG")
