Toplapje

Op een ochtend is het genoeg. Je schudt de sufte uit je hoofd, gaat rechtop staan, overziet de puinzooi en denkt: die ga ik morgen te lijf. Ziekte dood angst pijn niets, er is veel leed maar daar gaan we vanaf nu niet meer de hele tijd mee zitten, en al helemaal niet stil. Dagje ruimen, dagje ademhalen, Evernote hier, Google Agenda daar, goed gesprek hier, huilbui daar. Die to-do-list is zó weggewerkt.

Als de hoofdpersoon in een film dit soort dingen denkt, hoe loopt dat dan af?
Precies.

Kortom: uw Topvrouw heeft wat meer tijd nodig, voor alles. De Reuzin heeft het steeds drukker en leuker (en lust altijd nog wel meer werk), maar zelfs wij (ik dus) kunnen niet alles tegelijk. Een beetje mistroostig word ik daar wel van, jullie misschien ook wel, maar eh, dat je realistischerwijze voorlopig weinig spektakel hiero kunt verwachten, bedoel ik eigenlijk. Een broekje voor ‘t Topmanneke, ja, dat zou leuk zijn, om dat eens te maken. Zet ik op ‘t lijstje.

De lapjes laten op zich wachten, merkt u wel. Er ligt iets bijna-moois in ‘t atelier, en dan nog wat, maar we zitten met een weigerachtig internet en een lijf dat andere zaken aan ‘t hoofd heeft. Bovendien is dat atelier gewoon de keukentafel en als ik die nu niet ga afruimen, komen er kruimels in Nora’s Klikdoek. Dus eh, lees eens een Bijschriftje of geef me een baan, of een huis waar een keukentafel in past, en heb nog wat geduld. Dankuwel.