RSS
 

‘de rest’

Tochtige dagen

07 Jan

Ja nou de Topvrouw heeft het dus druk met allesbehalve lapjes. Soms vraag ik me zelfs af of ik het nog wel kán. En nu hadden we ijsvrij: Topmanneke en ik hoefden allebei niet naar school. En terwijl de rest van de provincie voor mijn keukenraam langs zwierde – men kon schaatsen van Roodeschool naar Roodehaan, als men tenminste kón schaatsen – probeerde ik even of ik nog wel ritsdingetjes kon.

twee etuis

Het machien keek raar op toen het zomaar uit zijn winterslaap werd geschud, maar sloeg braaf aan het snorren. Heb ik ook eens fatsoenlijk mijn whiteboardstiften en andere nuttigheden op orde.

tochtbeest

Als jij dan van ‘t voorjaar mijn heg weer knipt, buur.

En de knappe buurman bibberde langs: hij zat thuis op de tocht. Kom maar wat dichterbij, zei ik, maar hij bedoelde een tochtbeest voor bij zijn voordeur, of ik dat kon maken.

Tja, meer is het niet, de oogst van drie dagen ijsvrij. Druk met koekjes bakken, afwassen, monopolyen met Topmanneke en al zijn vriendjes en vooruit, nog een beetje in ‘t voren werken voor ‘t werk. Een zeker talent voor thuisblijfmoeder kan me niet worden ontzegd. Zoek een rijke man, zei de buurman, dan kun je altijd thuis blijven. Maar hijzelf wou niet en hij was toch al niet rijk.

Niet rijk, zeidie. Terwijl hij zo’n prachtig tochtig konijn heeft.

 
Zeg het eens!

Gezegd op 07-01-2016 in de rest, Tassen

 

Prediker 3:3

12 Jul

To everything (turn turn turn)
there is a season (turn turn turn)

zong » de profeet ». En veel tijd voor Toplapjes was er de laatste tijd niet. En plaats ook niet. Want een naaiatelier op de vierkante meter, dat klinkt wel grappig, maar ‘t is nou nooit van ‘laat ik eens gezellig een avond op de overloop gaan zitten’.

Dus dat moest anders. Dus turnde de boormachine overuren en had ik ineens een extra vloertje in de slaapkamer, zodat ik nu met naaimachien en al onder mijn bed pas.

Werkplek

Dat was eergisteren. Toen was het net klaar, en erg opgeruimd. Daarna kwam ik allemaal spullen tegen die er ook nog bij konden. En moesten.

Maar zo zag het eruit toen het nog wat affer was, een paar weken en wat schuttingplanken later. Het kost een paar uren schuren maar dan heb je ook een blokhut van een bed.

En toen ging ik eindelijk weer eens lekker zitten naaien. Aan een simpel rokje, maar wel zo eentje dat ik denk ik de hele zomer aan houd.

Noem dat maar lente. Gisteren hoogzomer, vandaag herfst. En wat er op die rok staat, tja. Hanbersahaki? Watte?

 
2 reacties

Gezegd op 12-07-2015 in de rest, Kleding

 

TopNieuws

10 Feb

Conclusie: dat knopen verleer je niet zomaar, en ‘t zit nog altijd lekker. Ik ga echt de vierdaagse niet lopen met die 35 kilo op mijn rug, maar eventjes was ‘t best weer gezellig. Topmanneke zelf wilde nog wel even blijven zitten ook, maar toen was het eten klaar.

Jongens, ik heb een baan. En dus ben ik verlost van de ambtenaarlingen die mijn winkel dichttimmerden (ik hoop voor je dat je mijn kafka-avonturen hebt gemist en dus nu geen idee hebt waar ik het over heb). Kortom, al mijn winkels zijn per heden
weer

OPEN

(zie ook www.reuzin.nl).

HOERA!

En het treft, morgen houd ik voor het eerst sinds een eeuw of wat weer een praatje over draagdoeken enzo. Dus moest Topmanneke even helpen oefenen, terwijl de aardappelpizza stond te garen. En ook daar werden we best hoera van, kijk maar naar deze knoopselfie.

Dus kom maar op met je vragen, verzoeken, bestellingen. Ook Leen ligt weer te trappelen van ongeduld om nieuwe kindjes en hun ouders te mogen uitproberen. Top!

 
Zeg het eens!

Gezegd op 10-02-2015 in de rest, Draagdoeken

 

Reddende engeltjes

24 Dec

Ja leuk, een vak leren, en het ook maar meteen uitoefenen… (stage noemen ze dat. Gewoon gratis invalwerk) … maar ik mis het machientje toch wel een boel behoorlijk enorm. Dus vandaag mocht ik eventjes engeltjes, en sterren, want kerstbedankjes.

Nee, maar want even serieus. Er zijn weer vreselijk veel mensen geweest dit jaar die Topmanneke en mij in de lucht hebben gehouden, met praktische hulp, spullen en geld. En zoals iedereen houd ik het liefst mijn eigen broek op. En ik vind het heel eh niet-Top dat dat dit jaar alweer niet lukte. En/maar het is ontzettend fijn als er dan gewoon mensen zijn die spontaan nuttige spullen komen brengen, of Topmanneke uit school halen, of me de huur voorschieten, of eens eten koken. Wat fijn, mensen, wat vreselijk fijn. Dankjewel. En mocht ik geen engeltje in jouw brievenbus hebben gedaan, sorry, ik zal wel nooit leren niets en niemand over te slaan. Hier, heb je een handvol.

Voor alle Excelsis Deo!

 

 
Zeg het eens!

Gezegd op 24-12-2014 in de rest, Speelgoed

 

Familiebedrijf

05 May

Het Topmanneke, dat weet u, is onmisbaar onderdeel in de Toplap-machinerie. Hij levert ideeën en shirtillustraties, helpt kiezen qua kleuren in lapjes en garen, vindt slingerende spelden terug en bedient op gezette tijden het gaspedaal van ‘t machien. Kortom: ‘t werd tijd voor het echte werk. En nou kwam ik onlangs thuis van de Jan Sikkes – waar ik voor iets heel anders was. Ik kwam terug met van alles behalve dat andere, kent u dat? – met onder meer een uitermate appetijtelijk katoentje met een wereldkaart en zeemansdingen. Topmanneke, in zijn vrije tijd piraat, zag er meteen een kussen in, voor op zijn zolder, om tegenaan te zitten als ie een boek op zijn bed leest. En met inachtneming van de meivakantie zei ik: prima, mag je zelf maken.

En we zetten een kratje onder het naaipedaal in het Immense Atelier – mijn benen zijn voorlópig nog iets langer dan de zijne -, schakelden de strijkbout vast in en zochten een oud laken en de zak met Pluis. Want u weet: als wij in huize Toplapje iets zelf maken, dan maken we ‘t ook zélf. From scratch. Bovendien kun je je eerste steken mooi oefenen op zo’n binnenkussen, dat ziet later niemand, en dan weet je ook meteen dat een deftig winkelkussen ook gewoon niks anders is dan een vierkant zakje pluis.

(En nee, we hielden geen kussengevecht onder ‘t vullen. Was wel leuk geweest maar pluis tussen de schone was uit stofzuigen is dan weer níet mijn hobby.)

Topmanneke mat, knipte en scheurde, streek en stikte en binnen een paar naden leek het alsof hij nooit anders had gedaan. ‘Doen we er ook zo’n merkje met Toplapje op straks?’
‘Hm, zullen we een merkje met je eigen naam doen?’
‘Jaaaa.’

Letters borduren ging ook al zo Top.

En toen het grote lapje aftekenen, knippen, strijken, zomen, stikken, zigzaggen tot een coele hoes. Waar het binnenkussen ook nog eens psies in paste. En Topman zelf bijna helemaal psies.

Dus vanaf nu moet ik bij alles wat ik zelf aan kunststukken naai, denken: dat kan mijn zoon van zes ook.

 

 

 

 

 

 
Zeg het eens!

Gezegd op 05-05-2014 in de rest

 

Wat ik wél heb gedaan

01 May

Ik heb een verschil ontdekt, mensen, tussen mij en eh, nou jullie, De Mensen. Als De Mensen zeggen ‘ik ben aan het klussen in mijn huis’, dan bedoelen ze ‘ik ben de muren aan ‘t verven en wat lampjes aan het ophangen’.

Wist ik niet. Ik dacht dat verven en ophangen Verhuizen heette. En dat Klussen al het andere was, datgene waardoor je de hele tijd in gescheurde kleren en verzaagseld haar hijgend bij school komt aanrennen omdat de schooldag alweer voorbij was terwijl jij nog in gevecht was met een steunbalk. Ofzo.

Ik dacht dat klussen ongeveer als volgt moest. Dat het er eerst zo uitziet, met beton en kastjes van watdoendiedaar.

Keuken bij aanvang

Net of er al iets te zitten viel, die stoelen.

En dat je dan eerst samen met een hulpvaardige dorpsgenoot (Reinder! Dank! Dank!) die kastjes eruitbeukt en op een handiger plek hangt. En dan, – als je de muren eerst eens een ánder uitzinnig kleurtje hebt gegeven (Jan! Mounet! Dank!) – de schutting uit je oude huis naar je nieuwe erf sleept en het op een zagen, schroeven en lakken zet; máár eerst op een schrobben en schuren. Want vijftien jaar schutting, dat heeft een dikke laag groene algen, mén. Maar dat je dan een week of wat later dit hebt:

Keuken na verbouwing

En dat de buren dan komen vragen ‘het is toch een húúrhuis?’, zodat je begint te vermoeden dat ‘t wel een tandje minder zou kunnen, en ook dat ze je decoupeerzaag misschien een klein beetje beginnen te haten. Je had immers ook eerst nog even een grenen vloertje gelegd in de huiskamer.

Nou, en dat je dan om je heen kijkt wat je éigenlijk van plan was. O ja. Je hebt een zoon, en die krijgt zijn eigen kamer, en die kamer is hoog. Hoog als in viereneenhalve meter van hoogste punt tot vloer. En dat je dan even niet hebt nagedacht en die jongen beloofd hebt dat daar natuurlijk een zolder in komt, met een lift en een trap en een brandweerpaal.

Zoldertrap en want

Die paal en die lift zijn voorlopig (!) vergoelijkt door een heus piratenklimwant. Maar het trapje kwam er wél, want kindjelief krijgt een bed op zolder, waar hij af en toe zelfs in slaapt, en moeders gaat ech nie met haar hoogtevrees in dat want klimmen om een boekje voor te lezen of in schone lakens te voorzien.

En hoe het er daar boven dan uitziet? Nou, eh, kijk maar even rond.

Duizelig? Ja, ik ook, ‘t is best hoog. Maar ook érg gezellig, vooral als het onweert vlak boven je hoofd.

En dat je dan denkt dat ‘t nu wel klaar is, maar dat dat Topmanneke eigenlijk eindelijk wel eens een fatsoenlijke klerenkast mag. En dat de schroeven je inmiddels wel de neus uitkomen, zodat je je spaarsaldo checkt en een dagje op Ikea.nl en Blankhoutenmeubelhuis.nl rondtuft. De eerste heeft niets wat heel Nederland niet ook heeft, de tweede levert ongeschilderde bouwpakketten à raison van vierhonderd euro per kast.

Dus denk je: als Berend van de plaatselijke Formido gewoon wat mdf voor me op maat zaagt, heb ik ook een bouwpakket à veel meer raisonable.

Kledingkast

Schroefjes, verfje, nóg een verfje en nóg een – zodat je opnieuw leert dat men gewoon nooit moet besparen op lakverf -, en dan kan Topmanneke zijn kleren, verkleedkisten en muziekspeelgoed ook fatsoenlijk kwijt.

Nou. Inmiddels maak je plannen voor een nieuw bedrijf: TopLatje.nl, maar je weet nog niet hoor, dat gezaag de hele tijd maakt zo’n lawáái.

(Je begrijpt inmiddels historischerwijs waarom vrouwen vanouds met lapjes en draadjes werken, en mannen met planken. Borduren en stikken en breien kan binnen, als de kinderen slapen of spelen, en ‘t geeft niet zo’n t@#$#zooi in je hele huis. Die mannen van vroeger, die doken gewoon de schuur in met hun afkortzaag, terwijl er thuis op de kinderen werd gepast, door iemand met een haakwerk.)

(Je blijft je alleen afvragen waarom werkelijk iedere man anno 2014 nog altijd heel zenuwachtig wordt van een vrouw met een boormachine. Moet ik dat freudiaans zien, heren, of schuilen er daadwerkelijk mij nog onbekende gevaren in het hanteren van zwaar gereedschap indien men niet over de vereiste geslachtskenmerken beschikt?)

Waar was ik. O ja, lapjes. Bij verhuizen – niet klussen – hoort ook gordijnen. Daarom heb ik het grootste deel van mijn leven totnutoe gedacht dat ik niet kon naaien. (Hm. Na de vorige alinea klinkt die zin ineens wat, eh.) Gordijnen zijn tegelijk saai en moeilijk – waarmee ze ook een soort unicum zijn. De meeste moeilijke dingen zijn alleen al daardoor niet saai. Waar was ik. O ja, gordijnen, moesten er toch komen. Lapjesmarkt, linnen-katoen, met gezellige on-hysterische streepjes. Ik noem ze toch, want ik heb er twee volle maanden tegenaan gehikt om ze te plooien en zomen. Klusje van niks uiteindelijk.

Zo, die hangt  (‘t was net na Pasen).

En dat je dat naaimachien ook ergens moet neerzetten en er meteen maar een Naaiatelier-op-de-vierkante-meter van maakt.

Naaiatelier

Knuskes, wa?

En dat je dan, na twee maanden de hele tijd maar dóór boren, denkt: en nu maak ik iets wat ik kan optillen, waar ik niet in kan klimmen en wat in een dag klaar is.

Wiebelkrukje

Dus dan verzin je: de paddestoelewiebelnaaikruk!

En dat die dan perfect blijkt te zitten. Zodat je langdurig wilt blíjven zitten om eindelijk eens uit te blazen.

En dat dan je zoon zegt: zo’n krukje wil ik ook wel. Maak je er morgen eentje in mijn maat?

Natuurlijk, jongen.

 

 
5 reacties

Gezegd op 01-05-2014 in de rest

 

Knutselgod stuurt kast

10 Aug

Kijk, ik zat qua computer nog altijd met de voorheen-laptop aan de keukentafel. En hoe gezellig het ook is om te werken aan je eettafel, het is veel minder gezellig om te eten aan je werktafel. Van de week onweerde het ‘s nachts dat de ruiten ervan rinkelden. En wat doe je dan, dan ga je dingen verzinnen. Een budgetneutraal bureau van die berg schuttingplanken bijvoorbeeld, dat kon best. O, ik had het helemaal voor elkaar die nacht. Of het mooi zou worden, ach dat zagen we wel na het zagen, en wij armoedzaaiers moeten niet al te kritisch zijn, zelfs niet op eigen werk. De volgende middag zou ik meteen beginnen. Maar! Het hoefde allemaal niet! Want:

Ik bracht Topmanneke uit spelen en reed al schroefmoedverzamelend  mijn woonerf over. En moet je nou kijken wat daar stond, met een papiertje ‘GRATIS MEENEMEN’ erop geplakt.

Kast voorheen

Een degelijke grenen voorheen-tv-kast, door zijn vorige baasje al voorzien van toetsenbordonderschuifplank. Nou, die heb ik meteen maar mee naar huis genomen. Althans, baasje wilde ‘m wel even in mijn voortuin komen zetten, zodat ik onverwijld aan het slopen en schrobben kon. O ja: baasje werkt bij visboer Van der Veen. Koopt allen uw zoute haringen daar, in de kraam naast de C1000 bij ons op ‘t dorp.

Er is een knutselgod, ik weet het nu zeker. Zodra ik al te drieste plannen maak, zet Zij gewoon iets beters midden in ‘t pad. ‘Hier joh, hier heb je een oplossing, en nou niet meer van die gekke dingen verzinnen hoor.’

En ik had nog verf van iemand, en een buurvrouw had nog wat kekke behangetjes die ik wel mocht hebben, en een plakplasticje en een lapje voor een prikbord waren ook nog wel ergens.

Kast nadien, geverfd

Nou en toen werd ‘t zo. Van buiten.

En hij kan ook open en dan zie je dit:

Kast klaar, open

Kek werkplekje, niet? Kost niks!

Nu moet ik maar een boek gaan schrijven ofzo. Anders hejje d’r nóg niks an.

 

 

 
Zeg het eens!

Gezegd op 10-08-2013 in de rest

 

Even diep ademhalen

29 Jul

,.. en dan vanavond eindelijk maar eens de post beantwoorden. U wilt tassen, tais, beesten. Da’s fijn, da’s mooi, maarrr dat gaat niet lukken. Hier een uitleg (waar de frustratie vanaf druipt, ook excuus daarvoor maar wat ik ervan vind begint met een l en eindigt op ullig. Voor u en voor mij. Topverdriedubbeltjes.)

Nieuwe lapjes binnenkort weer. Maar nu ik toch diep adem aan het halen ben, kan ik misschien even een vers liedje voor u zingen? Over weer heel andere al-dan-niet-nare dingen?

 
Zeg het eens!

Gezegd op 29-07-2013 in de rest

 

Wat wil je nou

25 Jul

Nou en toen wou ik wel op vakantie. En toen moest ik daar ook weer dingen doen maar dat wou ik zelf. En toen was er een dag dat de opdracht was: maak iets over iets waar je iets van vindt. En toen wilde ik het hebben over hebben, en over willen. En toen wilde ik weten wat mensen zoal willen, eigenlijk.

Wilblik

Dus maakte ik een Wilblik. En een berg briefjes waarop: ‘Ik wil…’ . En dat iedereen die dat wilde, op een briefje zette wat hij/zij wilde, en dat dan in het Blik deed. En omdat het Buitenkunst was en mooi weer enzo, wilde de hele camping dat wel.

Die avond las ik alle briefjes achter elkaar voor aan een verward verwonderd publiek. Nou en toen moesten we weer naar huis en toen dacht ik, wat te doen met het Blik? Het Blik werd een Doosje met briefjes, onderin een rugzak. En toen dacht ik, wel leuk om die wensen nog eens naast en door elkaar te kunnen zien. Dus toen gaf ik alle briefjes een vilten ruggetje, spande een flanelletje over een kartonnetje, en toen was het een Lapschapje voor grote mensen. Voilà:

Wilvilt

Het WilVilt (klik voor groter). Met bijna alles wat ze wilden, die mensen (en ik Wil een nieuwe camera die wél leesbare foto’s maakt).

Het Wilvilt hangt gezellig bij mij aan de muur, en alle briefjes plakken er magischerwijs aan vast, en gaan weer los en dan weer vast, zodat je haske creatief kunt combineren, als je dat Wilt. Kortom, ik had een leuke avond net, dank u. Even wat thema’s:

Liefde

De liefde, bijvoorbeeld. (klik weer voor groter, dan is het heus wel een soort van leesbaar)

Eten, ook belangrijk (klihik).

 

toekomst

En het ging ook nog over de avond, en daarna (klik zeg ik).

Maar er zijn er meer, veel meer. Hartekreten, hoofdzaken goede bedoelingen en slechte poëzie, het is er allemaal. Wat Wil je nog meer.

Wilt u ook iets Willen? Ach, we kunnen er best een Doorlopend Project van maken, dat Wil best. Doe een briefje in mijn brievenbus (e- of echt), dan plak ik het erbij.

 
1 reactie

Gezegd op 25-07-2013 in de rest, Speelgoed

 

Leer naaien

28 Jun

De school van Topmanneke bergt een berg bergingen. Onlangs hielp ik die op te ruimen, nog altijd niets beters te doen immers. Die vuilniszak vol stukjes leer, had ik daar belang bij, vroeg juf F. Goed, toen had ik dus leer. Van school. Best moeilijk om daar géén woordgrappen over te maken (zie titel). Als dank (en oefenproject) toen maar een mapje voor juf gemaakt.

Schrijfmap van leer

‘t Waren restanten van twee bankstellen, zo te zien, allemaal lapjes van hooguit a4-formaat. Dat werd dus een a5-mapje.

Binnenzijde leren mapje

Binnenkant, met oranje prinses door mijn Topartiest.

 
Zeg het eens!

Gezegd op 28-06-2013 in de rest